( 1 ) هود عليه السّلام بسيار آنها را موعظه و نصيحت كرد و راه راست را به آنها نشان داد و هر گونه عذر و بهانه‌اى را از آنان گرفت ؛ اما از پذيرش حق ابا كردند و به مقابله و انكار وى پرداختند و جز عدهء بسيار كمى به وى ايمان نياوردند و اكثريت آنها بر انكار و دشمنى اصرار ورزيدند و به او نسبت ديوانگى و سفاهت دادند و از او درخواست كردند كه عذابى را كه به آنان وعده مىدهد ؛ نازل كند . پس خداوند عذابش را نازل كرد و بادى به سوى آنها فرستاد كه هر چيزى را كه در جلوى آن قرار مىگرفت به خاكستر تبديل مىكرد « 1 » و مردم را به صورت نخل‌هاى سوخته در مىآورد « 2 » . تند باد سركش و هلاك‌كننده ، هفت شبانه روز به طور دائم بر آنها مسلّط بود و آن قوم به صورت تنهء پوسيده و تو خالى درختان خرما بر زمين مىافتادند . « 3 » اين باد به فرمان خدا همه چيز را نابود مىكرد به طورى كه هيچ چيزى جز خانه‌هايشان ديده نمىشد . « 4 » به اين ترتيب خداوند همهء آنها را هلاك كرد ، مگر هود و كسانى كه به وى ايمان آورده بودند . « 5 » شايد به همين علّت به قوم عاد ، اولى « 6 » و به كسانى كه باقى ماندند قوم عاد ثانيه مىگفتند . ( 2 ) ب ) ثمود ؛ قوم صالح عليه السّلام : اينها اقوامى از عرب بودند كه در وادى القرى ، بين مدينه و شام زندگى مىكردند . آنها هم از انسان‌هاى ما قبل تاريخ هستند كه تاريخ مطلبى را از آنها ضبط نكرده است ؛ مگر افسانه‌ها و قصه‌هاى بسيار اندك و گذشت زمان آثارشان را محو نموده است و نمىتوان به قصه‌ها و افسانه‌ها چندان اعتماد كرد . ( 3 ) آنچه كه قرآن كريم در مورد آنها حكايت مىكند ، عبارت است از اين كه آنها امتى از عرب بودند و پيغمبرشان حضرت صالح عليه السّلام « 7 » بود . اينها پس از قوم عاد به وجود آمده بودند و داراى تمدن و شهرنشينى بودند و زمين‌ها را آباد مىكردند و در دشت‌ها ، قصرهايى را

--> ( 1 ) . الذاريات ( 51 ) ، 43 . ( 2 ) . القمر ( 54 ) ، 20 . ( 3 ) . الحاقه ( 69 ) ، 7 . ( 4 ) . احقاف ( 46 ) ، 25 . ( 5 ) . هود ( 11 ) ، 58 . ( 6 ) . نجم ( 53 ) ، 50 منظور از اولى در اينجا قديمىتر است نه به معناى عددى . ( 7 ) . هود ( 11 ) ، 61 .